باز آی

 

اگر تو باز نگردی

قناریان قفس، قاریان غمگین را

که آب خواهد داد؟

که دانه خواهد داد؟

*

اگر تو باز نگردی

بهار رفته،

    -در این دشت برنمی گردد

به روی شاخۀ گُل، غنچه ای نمی خندد

و آن درخت خزان دیده تور سبزش را

                                      به سر نمی بندد

*

اگر تو باز نگردی

کبوتران محبت کبوتران جوان را

شهابِ ثاقبِ دستانِ مرگ خواهد زد

شکوفه های درختان باغِ حیران را

تگرگ خواهد زد

*

 اگر تو باز نگردی

به طفل سادۀ خواهر

                       که نام خوب ترا

ز نام مادر خود بیشتر صدا زده است

چگونه با چه زبانی به او توانم گفت

که برنمی گردی

و او روی تو هرگز ندیده در عمرش،

دگر برای همیشه ترا نخواهد دید

و نام خوب تو در ذهن کودک معصوم

تصوری ست همیشه،

-         همیشه بی تصویر

-         همیشه بی تعبیر

*

اگر تو باز نگردی

امید آمدنت را به گور خواهم برد

و کس نمی داند

که در فراق تو دیگر

چگونه خواهم زیست

چگونه خواهم مُرد

                                                           

                                                               "حمید مصدق"

 

67!

 

ببند غنچه صفت لب، زمانه خونریز است

گل مراد چه جویی، سموم پاییز است

 

سراب حسرت ایام،حاصل فرهاد

شراب دلکش شیرین، به کام پرویز است

 

لبم به جام و سرشکم به جام می لغزد

تهی ز باده و از اشک جام لبریز است

 

به هر که می نگرم غرق بدگمانی هاست

ز هر که می شنوم، داستان پرهیز است

 

ز لاله زار جهان بوی داغ می آید

به جویبار دَوَد خون، چه وحشت انگیز است

 

همیشه کشور دارا خراب از اسکندر

هماره مُلکتِ جم زیر چنگ چنگیز است

 

از آنچه رفت به ما، هیچ جای گفتن نیست

چرا؟ که در پس دیوار گوش ها تیز است

 

کدام نقطه دمی امن می توانی زیست

به هر کجا که روی آسمان بلا خیز است

 

 

گریه نکن ! در خانه ات درختی خواهد رویید و درختهایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت .

و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درختها از باد خواهند پرسید : در راه که می آمدی سحر را ندیدی !

 

 

 

اعجاز

 

مرا به یاد بیاور

مرا ز یاد مبر

که انعکاس صدایم درون شب جاری ست

*

میان خلوت خاموشیِ شبِ دشمن

بخوان به زمزمه آواز

چرا فراموشی ؟

چرا خاموشی ؟

*

عشق ، آواز است

مرا به نام بخوان

-         این سکوت را بشکن

چرا ؟

-         که زمزمه

-         از آیه های اعجاز است

 

درون

 

قلب من نامۀ آسمان هاست

مدفن آرزوها و جان هاست

ظاهرش خنده های زمانه

باطن آن سرشک نهان هاست

 

 

                                                 نیما یوشیج

 

در غم عشقت مشوشم بی تو

 

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

یک روز نگشت خاطرم شاد از تو

دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من

یک جان و هزارگونه فریاد از تو

نجوا

 

در پی آن نگاه های بلند            

                         حسرتی ماند  و

                                          آه های بلند