" از دیار آشتی " مال تو ، " از خاموشی " مال من.
جدایی چون میله ای آویزان در هوا
به سر و صورتم می خورد
هذیان می گویم
می دوم ، جدایی در پِیَم
رهایی از آن ممکن نیست
پاهایم توان ایستادن ندارند
جدایی زمان نیست ، راه نیست
جدایی ، پلی در میان ،
از مو باریک تر ، از خنجر تیزتر
از خنجر تیزتر ، از مو باریک تر
جدایی پلی میان ما
حتی اگر زانو به زانو نشسته باشیم .
" ناظم حکمت "
به بلندای قامت زیبای احساس آنروزهات لحظات زیبا و خوشمان را از یاد مبر ، به یاد بیاور.
والا او چشمه قنات کوگونِ کُنِن مست بلبلا چهچه ایزَنِن ، آی شلیلم مشکلُم بیام دست
والا اُوِ رو لنگار برو دارُم یه پیومی یه کلوم ِ کاغذی آی شُلیلُم یه دعا سلومی
والا کُه دنانه بشکنُم خاک ِشَ بویزم مشک عنبرش کنم ، سی زلف عزیزم
والا وُر کشی اُوِ تری دلُم وَ خوروشه مو ترسُم برف ایزنه، رَه یَلَ بپوشه
والا دستتَ دستُم بده اَ دستِت کَشُم بو دست تو برگِ گُلِ ، آی شلیلم تسکینِ دلُم بو
والا بی وفاتَرَ خوت نَیدُم به دنیا بس که خال زِی به دلُم ، آی شلیلم دل وَت بُریدُم
والا اُوِ رو وَ جُم جُمِ نیله گُدارُم دستُمه وَ کَس نیدُم ، آی شلیلم غیرِ از برارُم
والا کبوتر چندی نشینی وَ لَکِ دار جفتِتَ باز ببُرد ، آی شلیلُم دوش وَ رَهِ مال